Jaren ben ik bezig geweest met het 'aanmaken' van mijn tweede kindje. Jaren van een strikte diabetesregulatie en een zwangerschap waarin dit natuurlijk nog belangrijker was. Nu de baby geboren is breekt een tijd aan waarin het opbrengen van de discipline voor een goede diabetesregulatie schijnbaar honderd keer moeilijker is. Alsof het niet meer zo belangrijk is, terwijl je weet dat je nu de verantwoording hebt over twee kindjes.

Ik heb in feite altijd al rekening gehouden met dit zwarte gat en was dus niet verbaasd dat het zich aandiende. Gelukkig ben ik niet volledig losgeslagen; ergens ben je toch gewend om heel goed op je diabetes te letten. En gelukkig zijn ook mensen die me (onwetend) bijzonder kunnen motiveren: mijn artsen uit het diabetsteam. Het grote onderzoek kwam er weer aan; in verband met voeden en kolven heb ik dit onderzoek opgesplitst: ��n ziekenhuisbezoek werd besteed aan de diabetesverpleegkundige en de di�tiste en over twee weken is de internist aan de beurt. Afijn: de dames van de eerste twee bezoeken hebben me weinig nieuws kunnen vertellen hetgeen deze consulten voornamelijk gezellig maakte. Van enige motiverende werking kan ik hier niet spreken. Vandaag echter nog een bezoekje aan de oogarts en dat betekent bij mij een beetje stil, wit en trillerig in de wachtkamer zitten. Als die retinopathie en beginnende staar maar niet veel erger zijn geworden; een zwangerschap kan wat dat betreft funest zijn! Wat een opluchting toen alles rustig bleek te zijn en vrijwel identiek aan vorig jaar. De oogarts legde nog het ��n en ander rustig uit (geen wonder dat het spreekuur al een uur uitliep) en dat had op mij een positief effect. Geen behoefte om me die dag eens te buiten te gaan aan ongezonde dingen maar juist gemotiveerd om mijn diabetes n�t zo strikt in de hand te gaan houden als tijdens de zwangerschap. Op de terugweg naar de auto kruiste mijn pad (met aan mijn arm de maxi-cosi) het pad van mijn internist. Gaat het goed? vroeg hij. Ik straalde en wist zeker: als ik over twee weken in zijn wachtkamer zit kan hij tevreden zijn!