Op het moment dat ik boek heb ik vaak nog niet het gevoel dat ik eraan toe bent. De vakantie bedoel ik. Ik denk altijd: zal ik wel boeken? Zullen we eens lekker thuis blijven deze keer? Maar dat hebben we gelukkig niet gedaan, want ik heb er best wel zin in van het jaar. Niet te ver weg (ik ben niet zo dol op reizen) en hierdoor ook diabetes technisch gezien weinig stress.

Ik bewonder mensen eigenlijk die altijd heel ver weg op vakantie gaan en daar de meest fantastische dingen doen. Ikzelf zie daar helemaal niets in. Als ik maar met mensen om me heen ben waar ik me veilig voel, in een omgeving waar het niet te warm is en als ik maar weet hoe het eten daar in elkaar zit. Ik ben best flexibel wat mijn diabetes betreft, maar het ge-experimenteer in de vakantie hoeft van mij niet zo. Vroeger was dat wel anders. Vakantie was echt de tijd om je eens flink te laten gaan. Je diabetes ging in de letterlijke zin wel mee maar in mijn ogen was het geoorloofd om daar op dat moment geen rekening mee te houden. In die zin zijn vakanties uit vroeger tijd toch een beetje verbonden met moe dorst, hypos en zoveel mogelijk zondigen. O ja, en ouders die er dan opeens naast stonden als je moest prikken; iets dat op school natuurlijk niet aan de orde was. Hoezo verstandiger om bij het ontbijt wat minder wit brood te eten; het is toch vakantie?. Wat dat betreft ben ik �cht blij dat ik het nu allemaal wel onder controle heb. Dat ik geen behoefte heb om (qua eten) helemaal door het lint te gaan, dat ik na een vreemde maaltijd w�l durf te controleren en eventueel gewoon bij te regelen in plaats van mijn kop in het zand te steken. Het maakt het allemaal zon stuk rustiger. En dat is nu precies waar ik tijdens de vakantie behoefte aan heb...